Chwile obecności wszystkich czasów naraz przenoszą nas do rzeczywistości równoległej do naszej. Rozszerzanie tej obecności umożliwia nam poznanie. Przywoływanie czasu przeszłego i przyszłego i życie nimi w danej chwili, nie eliminując żadnego z nich i afirmując pamięć wszystkiego, z ostateczną konsekwencją, daje nam możliwość bycia i w centrum, i na peryferiach zarazem. Tylko całkowita pamięć tego, co było, tworzy pełną teraźniejszość i pozwala zaistnieć całkowitej przyszłości. Przyszłość daje nadzieję na dalsze odsłanianie przeszłości. Gdyby nie istniał czas, nie mogłaby istnieć pamięć. Pozbawienie człowieka pamięci czyni jego życie iluzorycznym. Sumienie pozwala nam istnieć w czasie. Uleganie wszelkim siłom nie zmienia przepływu obiektywnego czasu życia
. Małgorzata Sidor
tekst do wystawy Dziś są moje 50 urodziny 2000

Na czym mogę się oprzeć, kiedy pytam o moją własną tożsamość? Jedno jest pewne, mam swoje wspomnienia. Wspomnienia rodzą się w szczególnych okolicznościach i przechowują konkret rzeczywistej chwil i. Jednak trudno określić, czy fragment z przeszłości jest autentyczny. Jest inaczej, kiedy patrzymy przez pryzmat różnych rzeczywistości. Pytania rozpuszczają chwilę, w której się pojawiają. Niepewność. Przedmioty posiadają pewną twardość - one były lub są czyjąś własnością. Łyżki, widelce, części dawno zapomnianej zastawy. Być może odnajduję odpowiedzi w momentach, gdy przy dźwięku ich dzwonienia materializują się moje własne odczucia

Wyprodukować semantyczną rzeźbę z metaforycznej materii, którą w życiu budujemy i przeżywamy. Współpraca bez autora - współpracujący afirmując siebie nawzajem lub zaprzeczając sobie wzajemnie. Taki jest naturalny i logiczny aspekt pracy w zestawieniu z materiałem i ze związkiem, z którym ma się do czynienia, gdy podczas intertekstualnej podróży obrazu powstaje dzieło. Główny autor jest anonimowy i niejednostkowy. Faktycznie jest tak, że współpracując, zauważamy kontekst, w którym uchwycona jest pozbawiona kontekstu rzeczywistość. Być może, współpraca nie odbywa się pomiędzy dwoma artystami, ale pomiędzy zatrzaśnięciem-uchwyceniem obrazów i instalacji ich obojga oraz anonimowego autora. Nie znamy ich osobiście ani nie znamy ich historii, ale z początkiem zatrzaśnięcia współpracujemy z rzeczą i z twórcą rzeczy.
Huseyin Bahri Alptekin / Cidade - wystaw czynna 1 - 30 października 1999 r. Lawrence B. Morris / Conduction 108, 60 min - koncert 1 października 1999 r., godz 18