Wojciech Jop syn Józefa i Marii z domu Rusin, ur. 3.04.1906 roku w Gaboniu. Zamieszkały Kadcza 4. Rolnik, robotnik. W latach 1938-39 pracował przy budowie elektrowni w Rożnowie. Brał udział w wonie obronnej 1939 roku. Internowany przez Niemców, w 1940 roku uciekł z niemieckiego obozu. W 1943 roku aresztowany przez gestapo w Nowym Saczu, zwolniony z braku dowodów. Ukrywał się do 1945 roku. W latach 1946-47 pracował na Kolei w Nowym Sączu, w latach 1947-48 w Spółdzielni Rolniczej Aresztowany 12 kwietnia 1952 roku w Olszance pow. Nowy Targ w mieszkaniu krewnej Katarzyny Cup u której się ukrywał i osadzony w więzieniu w Nowym Sączu, później w więzieniu Mantelupich w Krakowie. Oskarżony o przemyt i nielegalne przekraczanie granicy z Polsko-Czechosłowacją od jesieni 1947 do jesieni 1950 , nielegalne posiadanie broni od stycznia 1945 roku do października 1950 „Parabellum” od października 1950 do 12 kwietnia 1952 pistoletu „Czeska Zbrojowka”, utrzymywanie kontaktów z członkami Odwetu Górskiego. 29 sierpnia 1952 został skazany przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Krakowie na 10 lat więzienia i dwa lata pozbawienia praw publicznych. Od 1953 roku przebywał w więzieniu w Wiśniczu, gdzie zachorował na gruźlice płuc. Ze względu na stan zdrowia udzielono mu przerwy w odbywaniu kary od 19 października 1954 roku do 19 kwietnia 1955 roku. Ponownie odbywa karę więzienia od 27 sierpnia 1955 roku w Krakowie, później został przewieziony do więzienia w Sztumie. (W okresie stalinizmu w więzieniu w Sztumie w 501 celach przebywało do 6000 więźniów). 22 maja 1953 zastosowano amnestię i złagodzono mu wyrok na 6 lat i 8 miesięcy więzienia, a na podstawie amnestii z 27 kwietnia 1956 złagodzono mu wyrok na 3 lata i 4 miesiące. Wojciech Jop wyszedł z więzienia 19 czerwca 1956 roku.