Stanisław Gottwald, ur. 2 października 1910 roku w Strusowie, pow. Tembowla, woj. tarnopolskie. Syn Emila, leśnika, i Martyny Woroszyńskiej. W 1927 Emil Gottwald otrzymał posadę nadleśniczego w Wejherowie i cała rodzina się tam przeprowadziła. W tym samym roku Emil Gottwald zmarł. Stanisław miał trzy siostry: Wiesławę, Janinę i Wandę. W 1933 roku ukończył studia na Wydziale Rolniczo-Leśnym Oddział Lasy Politechniki Lwowskiej i otrzymał tytuł inżyniera leśnictwa. W tym samym roku otrzymał posadę w Dobrach Arcybiskupstwa Lwowskiego. Od grudnia 1938 roku pracował w Krotoszynie jako wykładowca w Średniej Szkole Leśnej. Jako ochotnik brał udział w wojnie obronnej 1939 roku i został przydzielony do Grupy Ordona. Aresztowany przez Niemców po kapitulacji Warszawy zdołał uciec z transportu jeńców wojennych we Wrocławiu i powrócił do Wejherowa. Za odmowę podpisania listy folksdojczów rodzina Gottwaldów otrzymała nakaz przesiedlenia do Sanoka. Rodzina jednak zamieszkała u dalekiej krewnej w Jaśle (na ul. Mostowej; w późniejszych latach Stanisław Gotwald mieszkał na ul. Słowackiego) . Do aresztowania w 1952 pracował jako leśnik w Państwowych Lasach w Jaśle. W 1951 roku zwrócił się do niego krewny Zbigniew Makusz-Woronicz z prośbą o pomoc w znalezieniu bezpiecznego miejsca schronienia; ukrywał się jako żołnierz AK. Stanisław Gottwald listownie polecił go Marianowi Kukawskiemu, swojemu przyjacielowi ze Lwowa, również inżynierowi leśnictwa, który pracował jako kierownik w Państwowym Tartaku w Kamienicy. Od wiosny 1951 roku Zbigniew Makusz-Woronicz zamieszkał na terenie tartaku w Kamienicy, gdzie został przedstawiony jako Władysław Liszka, krewny Mariana Kukawskiego. Aresztowany 2 maja 1952 za pomoc udzieloną Zbigniewowi Makuszowi-Woroniczowi został skazany na 12 miesięcy obozu pracy. Według dokumentów dostępnych w IPN był jeszcze inwigilowany do końca lat 60.