Ks. Julian Wójtowicz, ur. 19 lutego 1928 roku Porąbce Uszewskiej, pow. Brzeski, w rodzinie rolniczej, syn Michała i Anieli z domu Musiał. Jak pisze w swoim życiorysie „rodzina składała się z 11 osób w tym sześcioro dzieci niepełnoletnich”. Szkołę podstawową ukończył w 1939 roku. W czasie okupacji niemieckiej zaliczył trzy klasy gimnazjum. Po zakończeniu wojny kontynuował naukę w Tarnowie i w 1946 roku zdał egzamin maturalny. Następnie wstąpił do Seminarium Duchownego w Tarnowie, studia ukończył 29 kwietnia 1951 roku i tego dnia otrzymał święcenia kapłańskie. 10 lipca 1951 rozpoczął posługę jako wikariusz w parafii w Kamienicy, a od września 1951 był również katechetą w szkołach w Kamienicy, Szczawie, Zbludzy i Zalesiu. W październiku 1951 został wtajemniczony przez księdza proboszcza Jana Lecha w działalność Odwetu Górskiego. Aresztowany 5 maja 1952 roku. Skazany wyrokiem Rejonowego Sądu Wojskowego w Krakowie z 19 października 1953 roku na karę 8 lat więzienia, utratę praw publicznych i obywatelskich na 3 lata oraz przepadek całego mienia. Sąd Wojskowy orzekł: „Wójtowicz Julian, syn Michała, jest winien: że od października 1951 r. do końca marca 1952 roku w Kamienicy, pow. Limanowa, usiłował przemocą zmienić ustrój Państwa Polskiego biorąc udział w działalności kontrrewolucyjnego związku Polskie Siły Zbrojne Odwet przez uczestniczenie w zebraniach organizacyjnych, przekazanie na rzecz związku 1000 zł, przekazanie hersztowi związku Makuszowi Woroniczowi Zbigniewowi map diecezji tarnowskiej i skontaktowanie go z kierowniczką szkoły w Białem”. Na podstawie amnestii z 20 listopada 1952 wyrok został zmniejszony na 5 lat i 4 miesiące.

Ks. Julian Wójtowicz był jednym z najmłodszych współpracowników Odwetu Górskiego. W chwili aresztowania miał zaledwie 25 lat. Przebywał w więzieniach na Montelupich w Krakowie i w Wiśniczu. Był torturowany – bity do utraty przytomności, w zimie przetrzymywany w celi bez szyb wypełnionej wodą w samej bieliźnie, polewany zimną wodą. Lekarz więzienny na niedomagania zdrowotne zalecał ciężką pracę fizyczną, w tym pracę w kamieniołomach. Jako człowiek był psychiczne poniżany, znieważany, jako ksiądz katolicki wyszydzany. Po wyjściu z więzienia podlegał intensywnej inwigilacji – rewizje, wezwania na przesłuchania, kary administracyjne. Niestety w latach 60. podpisał deklarację współpracy i został tajnym współpracownikiem „L-X”. Możliwe, że współpraca ze służbami komunistycznymi rozpoczęła się pod koniec lat 50. Jednak wdaje się, że nie przekazywał ważnych informacji, nie miał do nich dostępu. Ewidentnie celem służbą było kontrolowanie ks. Juliusz Wójtowicza oraz sukcesywne rozbijanie polskiego kościoła od wewnątrz.

Stwierdzono, że na skutek pobytu i tortur w komunistycznym więzieniu nabawił się trwałych zaburzeń neurologicznych w wyniku urazów głowy, miażdżycy rozsianej, a także gruźlicy. 23 września 1993 roku Sąd Wojewódzki w Krakowie stwierdza nieważność wyroku. Ks. Julian Wójtowicz został skazany za działalność na rzecz niepodległego bytu państwa polskiego i przebywał w komunistycznym więzieniu 2 lata 9 miesięcy i 12 dni, od 5 maja 1952 od 17 lutego 1955. Ks. Julian Wójtowicz otrzymał od państwa polskiego odszkodowanie (za wszystkie doznane krzywdy, w tym tortury) w wysokości 32 120 złotych, co wynosi około 970 za miesiąc pobytu w więzieniu.