Jan Adamczyk, pseud. „Gryf”,, urodził się 13 stycznia 1919 w Zbludzy, w rodzinie chłopskiej, ojciec Wojciech, matka Zofia z d. Majchrzak. Od 7 roku życia uczęszczał do szkoły powszechnej w Zbludzy, gdzie ukończył 4 klasy. W latach 1926-1933 naukę kontynuował w Szkole Powszechnej im. J. Słowackiego w Starym Sączu. Następnie uczęszczał do II Państwowego Gimnazjum im. Bolesława Chrobrego w Nowym Sączu. W 1938 zdał egzamin maturalny, oraz został powołany do wojska. W 1939 z wybuchem II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej. Po klęsce wrócił do Zbludzy, gdzie przebywał do 1941 roku. Przyjął posadę gajowego w Nadleśnictwie Kamienica, gdzie pracował do 1942 r. W okresie od 29.09.43 do 15.01.45 na terenie gminy Kamienica działał w konspiracyjnej organizacji AK „Kuźnia”, przyjął pseudonim „Gryf”. Za przynależność do AK przebywał w obozie karnym. Po wyzwoleniu wstąpił do wojska i został wysłany na kurs Wyższej Szkoły Oficerskiej w Rembertowie, kurs ukończył w stopniu porucznika i został skierowany do jako wykładowca do Szkoły Piechoty w Krakowie. W 1946 r. został zdemobilizowany. Ożenił się w 1947 z Anną Stanisławską, nauczycielką, mieli trójkę dzieci. Podjął pracę jako z-ca kierownika tartaku w Kamienicy. Należał wówczas do PSL, a potem wstąpił do PPS-u.

W 1948 PUBP w Limanowej prowadziło przeciwko Adamczykowi sprawę, był podejrzany o współudział w sabotażu w tartaku. Na mocy szantażu został pozyskany do współpracy z PUBP, ale szybko został wyeliminowany, ze względu na brak przekazywania istotnych informacji. Następnie podjął pracę w Instytucie Badawczym Leśnictwa w Krakowie. W latach 1951-52 pracował i mieszkał w Starym Sączu. Za pośrednictwem swojej siostry Marii Adamczyk poznał Mariana Kukawskiego, pseudonim. „Krzywonos” i Zbigniewa Makusz-Woronicza, pseudonim „Montana”, z którymi spotykał się kilkakrotnie. Kiedy w 1952 WUBP w Krakowie zlikwidowało na terenie powiatu limanowskiego nielegalną organizację „Odwet górski”, o której istnieniu i działalności wiedział, Jan Adamczyk został aresztowany i wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Krakowie w 1953 został skazany na 15 lat więzienia. W dodatkowym akcie oskarżenia,zarzucono mu, że posiadał siedem zeszytów ze Szkoły Oficerskiej w Rembertowie, które stanowiły ściśle tajne, materiały dotyczące zagadnień organizacyjnych oddziałów wojskowych i które przekazał Zbigniewowi Makusz-Woroniczowi, dla celów organizacyjno- szpiegowskich. W trakcie pobytu w więzieniu we Wronkach został przeniesiony do Szpitala dla Psychicznie Chorych w Branicach w woj. opolskim, skąd zbiegł w sierpniu 1954 roku. Wiosną 1955 r. został ujęty. Postanowieniem z marca 1956 r. Sąd Warszawskiego Okręgu Wojskowego z powodu ujawnienia choroby psychicznej Jana Adamczyka zawiesił postępowanie i uchylił areszt tymczasowy.

W 1956 roku pracował w Fabryce Maszyn Odlewania Żelaza i Metali jako szef zaopatrzenia. W roku 1962 pracował w Sądeckich Zakładach Elektro-węglowych na stanowisku starszego ekonomisty zaopatrzenia.

Odznaczony Krzyżem Walecznym za przynależność do AK.