Franciszek Hudzicki, pseud. Sęp, ur. 17 września 1927 roku, syn Franciszka i Rozalii Staroń. Rolnik, z zawodu kierowca. Gminny komendant Powszechnej Organizacji „Służba Polsce”. Odbywał służbę wojskową od jesieni 1948 do jesieni 1950 roku, najpierw w 30. Pułku Piechoty w Rzeszowie i Przemyślu, później w 10. Batalionie Samochodowym w Warszawie. Aresztowany 26 kwietnia 1952 na terenie Kamienicy za przynależność do organizacji Odwet Górski „mającej na celu zmienienie w drodze przemocy ustroju Państwa Polskiego”. Przebywał w więzieniu na Montelupich w Krakowie, więzieniach w Rawiczu i Wronkach. Został oskarżony o to, że od jesieni 1946 roku przez okres dwóch tygodni brał udział w działaniach organizacji WiN pod dowództwem Józefa Kurasia „Ognia”, a od jesieni 1951 do kwietnia 1952 roku należał do Odwetu Górskiego i jako komendant PO „Służba Polsce” w Kamienicy zbierał informacje o Gminnej Radzie Narodowej, Służbie Polsce, MO, UB i partii komunistycznej oraz że posiadał broń palną (granat i automat „Sten”), a także przekazał dwie niewypełnione ostemplowane karty meldunkowe Zbigniewowi Makuszowi-Woroniczowi.

7 września 1952 roku odbyła się rozprawa główna, podczas której prokurator wnosił o karę śmierci. 18 września 1952 Franciszek Hudzicki otrzymał wyrok 13 lat więzienia (od 26.04.1952 do 26.04.1965) i utratę praw publicznych na 5 lat oraz przepadek mienia (na rzecz Skarbu Państwa przeszła ziemia, którą podarowała mu matka). Wyrok został dwukrotnie złagodzony na mocy ustawy o amnestii. Franciszek Hudzicki był więziony od 26.04.1952 do 15.07.1956 roku, łącznie 51 miesięcy.

8 kwietnia 1994 Sąd Wojewódzki w Krakowie orzekł o nieważność wyroku z 1952 roku oraz to, że Franciszek Hudzicki działał na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Za doznane krzywdy otrzymał odszkodowanie w wysokości 16.681 zł (6681 zł za utracone zarobki w okresie odbywania kary oraz 10.000 za doznane „dolegliwości” – jak czytamy w orzeczeniu – za przebywanie w więzieniach stalinowskich, co wyniosło 327 zł 08 groszy za miesiąc uwięzienia). Od 1957 do 1996 roku ubiegał się o zwrot lub o rekompensatę za zarekwirowaną ziemię. Franciszek Hudzicki zmarł 16 września 2000 roku i został pochowany w grobowcu rodzinnym, między inni ze swoim ojcem Franciszkiem oraz ks. Józefem Hudzickim, proboszczem parafii w Kamienicy.