Marzena Turek Gaś jest artystą wizualnym, malarzem, projektantem, twórcą projektów 2D i 3D opartych na interakcji koloru, formy i powierzchni, np. „Shapes of Colour". W swoich działaniach i instalacjach poszerza pojęcie malarstwa, angażując w proces tworzenia całą przestrzeń galerii czy przestrzeń miejską. Artystka wykorzystuje takie materiały, jak taśmy pasmanteryjne, wiatr, watolina, śnieg, malowanie proszkowe i styropian, ale punktem wyjścia dla jej działania-instalacji jest malowanie.

„Blow in" jest wyrażeniem australijskim, określającym kogoś, kto przyjeżdża gdzieś bez szczególnej przyczyny i może z równie niewyjaśnionych powodów stamtąd wyjechać. Kim Donaldson przyjeżdża do Polski po raz drugi. Tu również jest "blow in". Przez tę wystawę to, co pozostało z jej przeszłości, tworzy nową teraźniejszość. Olbrzymie fragmenty, składające się z farby i płótna, zderzają się na podłodze galerii, jak śmieci, których nawiało z ulicy i które zebrały się w jej kącie. Są wśród nich zdjęcie i rysunek na skrawku papieru z jej poprzedniej wizyty w Warszawie, a z Australii – notatka, zapisana pośpiesznie przy telefonie u znajomych, coś znalezionego na ulicy i kilka innych rzeczy, zebranych po drodze.

fantom 1. «zjawa» 2. «model anatomiczny przedstawiający jakiś narząd lub sylwetkę człowieka» 3. «odczuwanie bólu, swędzenia w miejscu po amputowanej kończynie lub jej części»

Te zdjęcia, stanowiące pewną całość, pokazują dwie podstawowe przestrzenie, w jakich porusza się każdy człowiek, przestrzeń prywatną i społeczną. Przestrzeń prywatna to dom, weranda, niedokończony posiłek, religia, dłonie na drewnianym stole. To moja weranda, moje dłonie, moja obecność. Natomiast przestrzeń społeczna to uczestnictwo w różnych wydarzeniach, takich jak pogrzeb Ryszarda Kuklińskiego czy uroczystość ku pamięci Józefa Kurasia „Ognia" w Zakopanem. Świadomie wybrałam dwóch bohaterów, sponiewieranych a absolutnie wspaniałych. Wierzę, że powołujemy pewnych ludzi, żeby byli naszymi herosami.

NES Never Ending Stories to rodzaj ewoluującej wystawy złożonej z szeregu odrębnych, oddzielonych czasowo wydarzeń. Akcja NES rozpoczęła się 22 września działaniem „Trans-formacje 2006", podczas którego zaprezentowana została techno-biologiczna rzeżba złożona ze szklanego pojemnika oraz kilkudziesięciu tysięcy żywych robaków. Zamiast symbolicznego wina podano mleko. Kolejny etap NES to akcja z 6 października „THE END". Zaprezentowany został obiekt-inkubator, w którym zdeponowano larwy z poprzedniej akcji. Tuż przed wernisażem z betonowego jaja wykluło się kilka tysięcy much. W głównej przestrzeni galerii odbył się performance z tak zwaną Rzeźbą Jednorazowego Użytku. Model został ubrany w biały kombinezon, a następnie pokryty grubą warstwą spienionego pcv. Akcja zakończyła się wydobyciem z zastygłej formy uwięzionego w niej człowieka. Trzeci etap NES to „CDN",· czyli „Ciąg Dalszy Następuje". 17 listopada Sułek przedstawił kolejną Rzeźbę Jednorazowego Użytku, wykorzystując pomalowaną na biało modelkę oraz drewnianą wannę napełnioną gorącym mlekiem. Z serii tak zwanych ,Rzeźb Archiwalnych zaprezentował szklany pojemnik z martwymi już muchami oraz betonowy obiekt-inkubator, do którego można było zaglądać przez specjalny wizjer. Wewnątrz zachowało się tysiące wysuszonych odwłoków larw.
Następna wystawa z cyklu NES zatytułowana „Come-back" odbędzie się 9 grudnia w przestrzeni wystawowej Stowarzyszenia Artystów fabs przy ul.Brzeskiej 7. Będzie to kontynuacja doświadczeń z odrealnianiem ciała, ale też powrót do początków twórczości Marka Sułka. Wystawie towarzyszyć będzie prezentacja kilku nowych obrazów oraz serii zdjęć dokumentalnych z poprzednich akcji.

Fotografie ukazują artystę w wielu rolach, w różnych miejscach w Polsce. Są to kompozycje różnorodnych krajobrazów (natury czy miast) utrwalonych na zdjęciach w latach dziewięćdziesiątych oraz portretów artysty, wykonanych specjalnie do tego projektu. Nałożone na siebie fotografie są autorstwa artysty. Kontrast pomiędzy krajobrazem, przedstawionym w duchu fotografii pamiątkowej a umieszczonym na jego tle wizerunkiem artysty irytuje i zastanawia. Sceny krajobrazowe pokazują dom/ojczyznę często w powiązaniu z uczuciami patriotycznymi. Obcy nie mają wstępu w tę narodową przestrzeń. W zjednoczonej, rozwijającej się ekonomicznie Europie narastają tendencje wykluczania odmienności, a idea otwartego i wspólnotowego społeczeństwa traci na popularności. Wobec tego Seinfild zastanawia się, do kogo należą miejsca. Podobną tematyką zajmował się w swoich poprzednich pracach: entikit (2001) i When Germans are Having Fun – Docufiction (2005). Montaż zdjęciowy Beisl­Bałagan jest związany z czasem. Artysta pokazuje utrwaloną na zdjęciach rzeczywistość historyczną. Poprzez oddalenie w czasie bada swój wpływ na tę przestrzeń i przedstawia swoje refleksje o stereotypach naszego myślenia. Jego praca jest w pewnym sensie dokumentalną fikcją, opartą na prawdziwych zdjęciach wykonanych przez artystę.
Joachim Seinfeld, artysta pochodzenia żydowskiego, absolwent Akademii Sztuk Pięknych we Florencji, mieszka i pracuje w Berlinie.

Bhaskar Hande (ur. 1957) – artysta hinduski mieszkający w Hadze. W swoim dorobku twórczym ma wiele wystaw indywidualnych i zbiorowych. Bhaskar Hande zajmuje się malarstwem, rysunkiem, rzeźbą, animacją filmową i wideo. Pisze wiersze, eseje i wydaje manifesty. W 2003 otworzył unikatowe w Indiach centrum sztuki Vaishwik Art Enviroment w Pune.

Główną cechą charakterystyczną sztuki Teodora Graura jest jej codzienność. Jest to sztuka tak oczywista jak oddychanie, chodzenie, spanie czy niezgoda na niesprawiedliwości świata. W zasadzie moglibyśmy uznać go za artystę super pop, ale to, co nam pokazuje, nie jest światem, do którego pretendujemy. Z poczuciem humoru, a przede wszystkim dzięki miłości do świata, pokazuje nam jego biedę i głupotę. Teodor Graur należy do grupy artystów herkulesów, którzy mają tyle siły i odwagi, aby unieść tę rzeczywistość do poziomu sztukl. Spektrum jego działania jest ogromne. Jest performerem, malarzem, instalatorem, poszukiwaczem prawdy, filmowcem, podróżnikiem, fotografem, dzlałaczem społecznym, nauczycielem i galerzystą. A sam o sobie mówi, że jest współczesnym artystą konceptualnym.

Agnieszka Jeziorska zajmuje się fotografią i komentuje nią rzeczywistość. Tworzy instalacje fotograficzne, w których obrazami, dźwiękami i ciemnością angażuje widza w dialog. Agnieszka tworzy projekty konceptualne. To, co chce zilustrować, determinuje to, jak to robi. Często komentuje relacje międzyludzkie. „Ludzie nawet w sytuacjach pozornej bliskości rzadko zdejmują maski – niedostępnej kobiety, ważnego biznesmena, zdystansowanej przyjaciółki. Nie interesują mnie one. Jeśli ktoś jest mi bliski, chcę móc go DOTKNĄĆ. Mentalnie, intelektualnie i fizycznie. Rzadko jest to możliwe, ale zawsze mogę dotknąć siebie samej. To najtrudniejsze i najbardziej potrzebne".