Co radzisz ludziom? Raczej im pokazuję, niż mówię, ale ogólnie to ma taki sens: nie wolno się bać; że tak czy inaczej prawda zawsze zwycięża, ale trzeba walczyć o wartości. Żeby się nie przejmowali, ale jakoś tak dziwnie ta rzeczywistość funkcjonuje, że uczciwemu i sprawiedliwemu zawsze jest trudniej. Trzeba być realistą, a nie idealistą.

Tomáš Hrůza (ur. 1979, Brno) – czeski artysta audiowizualny i pedagog. Fotograf. Studia artystyczne na Uniwersytecie w Usti nad Łabą i na Wydziale Sztuki, Projektowania i Technologii w University of Derby, w University at Albany oraz State University of New York.
Najważniejsze wystawy:
2006 Sestka, Praski Dom Fotografii, Praga; Nature Motifs, kolská 28, Praga; Artfest, kościół św. Wawrzyńca w Klatovy, Klatovy; 2005 Periphery, Galeria VSUP, Praga; Kunstkaufhaus, Regensburg.

Trudno mówić o czymś, co tylko można zobaczyć. Widzenie konsoliduje, mówienie rozbija. Takie są ich pierwotne funkcje. Ale można opowiadać przez widzenie, odnosi się to znaków, które niesie ze sobą obraz, widzenie prowadzi wtedy do alegorii i jest czymś podrzędnym w stosunku do opowieści – jest jej narzędziem. A kiedy jest podmiotem? Kiedy nie mówi nam nic. Oddziaływuje przez wyjątkowość, przez szczególność. Nie ma dwóch takich samych miłości, nie ma dwóch takich samych przyjaźni, nie ma jednego takiego samego piękna, nie ma takiej samej jednej niezłomnej wierności, nie ma takiej samej jednej prawdy. Ale w tej jednej szczególności jest ta miłość, przyjaźń, piękno, niezłomna wierność i prawda. To właśnie chciałam pokazać w swojej ostatniej pracy DO NIEBA BĘDZIEMY SZLI CZWÓRKAMI. Czwórkami jak żołnierze z Westerplatte, dlatego też pokazałam mundur żołnierza, który odziedziczyłam.
Westerplatte – dla Polaków symbol honoru, odwagi i niezłomności – nadprzyrodzonego zwycięstwa.

Michael Micali urodził się w Nowym Jorku. Ukończył studia artystyczne w Hartford Art School w stanie Connecticut. Mieszkał i wystawiał swoje prace we Włoszech, w 2008 mieszkał w Warszawie. Obecnie mieszka z żoną Dorotą na nowojorskim Brooklynie.

Jan Freiberg (ur. 1976) – fotograf i kurator. Studiował na Wydziale Sztuki i Projektowania Uniwersytetu im. J. E. Purkyně w Ustí nad Łabą oraz w Akademii Sztuki i Projektowania w Pradze. Pracuje jako fotograf i kurator w Galerii Klatovy/Klenová.
Najważniejsze wystawy:
2007 „Waving My Dick In The Wind", z D. Skala i J. Thýn, Galeria Nod, Roxy, Praga;
2005 „Periphery", Galeria VSUP, Praga;
2004 „2 + 18", Muzeum Miasta Usti nad Łabą.

Żyjemy w czasach, w których na skutek pewnych działań propagandowych wojna zniknie z przestrzeni publicznej, co wcale nie znaczy, że zniknie całkowicie, ona zmieni tylko formę.

Lubię powtórzenia, bo tak jak w historii, coś się powtarza, bo pewne rzeczy po prostu już były. Według mnie za tymi obrazami jest historia. Te zdjęcia tworzą pewną historie. Nawet jeśli to są zdjęcia z różnych miejsc, i tak wszędzie, gdzie jeżdżę, zachowuję ten sam punkt widzenia. Miejsce nie miało znaczenia i również dziś nie ma znaczenia. I to jest podstawa tej historii. Te obrazy z różnych miejsc służą do zbudowania historii. Mówię o historii, ale to jest historia, której nie rozumiem. Tutaj poszukuję znaczenia/istoty rzeczy. Historii tej więc sam nie rozumiem, ale jest ona wyrazem poszukiwania.

Rozumiemy wolność jako dobro zdobyte w skomplikowanym procesie historycznym, ściśle powiązane z odpowiedzialnością za nasze własne poczynania, ale również za poczynania innych, mierzone możliwością osiągania wyznaczonych celów. Dzięki wolności wyzwalamy się z tyranii, ze stereotypów, własnych ograniczeń i przeciętności. O wolność należy walczyć, aby później była ona w jak najmniejszym stopniu nadawana czy rozdzielana. Wolność prowadzi nas do bytu wspólnotowego poprzez pełne doświadczenie naszych historycznych i metafizycznych uwarunkowań przy jednoczesnym zachowaniu własnej jednostkowej wewnętrznej wolności.
Chcemy, aby nasze spotkanie i wystawa była wyrazem naszych indywidualnych artystycznych przemyśleń o wolności, jak i wspólnotowym wyrazem wolności w sztuce współczesnej.

Pustosz 1. y lm. e=a) przestrzeń pusta, pustka, miejsce opustoszałe, pustynia: Chyba te smutki, tę P., te stepy pokochać. Sienk. Kłęby obłoków suną ś. nad pustoszą wierchów. Tet. Bo ś. wciąż szkliwo mieni w tej pustoszy. Wysp. Czyli będziesz wiódł naród przez owe pola, czyli po stokach wzgórz, czyli w gór zapdliska i w skał pustosze – pójdą. Wysp. b) [P.] miejsce nie zajęte pod uprawę, domostwo niezamieszkane i gospodarka opuszczona, będąc w sporze: Poszedł do dworu, wziął półwłócz pustoszy. Syrok. 2. a, lm. e=a) [P.] pustak, trzpiot, roztrzepaniec, dystrakt, narwaniec, postrzeleniec: Taki P. z niej że zaraz zapomni.

Małgorzata Sidor (ur. 1960, Łódź) zajmuje się fotografią, rzeźbą, obiektami, zjawiskami i wydarzeniami, poprzez które stawia i obrazuje problem, który chce w danej chwili rozwiązać. Zasadniczym celem jest efekt pozaestetyczny. Tematy prac oscylują wokół podstawowych kwestii istnienia. Stara się z jednej strony zbliżyć do natury przedmiotu, przyglądając się materii, a z drugiej, rozpoznać prawa czy mechanizmy rządzące jednostkami czy społecznościami. Inicjatorka i współzałożycielka Stowarzyszenia Artystów fabs.