Wspomnienie pogrzebu ks. kan. Józefa Kurzeji
15 sierpnia 2004, minęła 28 rocznica śmierci ks. kan. Józefa Kurzeji. Trumna z doczesnymi szczątkami ks. Józefa spoczywa w krypcie naszego kościoła od 16 listopada 1980r. W chwili śmierci księdza był wybudowany dopiero budynek katechetyczny z kaplicą św. Maksymiliana i rozpoczęto budowę kościoła. Nie było więc krypty i dlatego na tymczasowy spoczynek trumna została złożona w grobowcu OO. Cystersów w Grębałowie.
W pogrzebie dnia 18 sierpnia 1976r. na cmentarzu w Grębałowie, odległym od Mistrzejowic o 7 km, wzięło udział ok. 20 tysięcy ludzi, 120 sióstr zakonnych i 113 księży, w tym większość Członków Kapituły Metropolitalnej. Uroczystościom pogrzebowym przewodniczył ks. biskup Stanisław Smoleński, sufragan krakowski.
Dzisiaj tamtą uroczystość przybliży nam wspomnienie Beaty, uczestniczki pogrzebu:
„Oto szczyt lata, krótki moment, kiedy wydaje się ono wieczne i nie można dostrzec ani śladu wiosny, ani zapowiedzi jesieni.. Pełnia lata i ta wiadomość o śmierci naszego księdza. Chociaż spodziewana, dotknęła wszystkich. Tych, którzy tego upalnego sierpnia byli na Mistrzejowicach, jak i tych , którzy wyjechali na wakacje.
Byli i tacy, którzy na wieść o tym przerywali urlopy i wydawało się, że w dniu pogrzebu nikt nie został w domu. Szli ludzie starzy, chorzy, matki z dziećmi na rękach, ktoś pchał wózek inwalidzki, szła młodzież, studenci. Tych ostatnich było pięć osób. To im kiedyś ks. Józef powiedział, że muszą zacząć budować Duszpasterstwo Akademickie. To nic, że jest ich tak mało. To dla nich przebrał się kiedyś za św. Mikołaja / przyniósł banany/. Miał dla nich zawsze czas i życzliwe otwarte serce.
Teraz szli wśród innych delegacji niosących wieńce, kwiaty. Tysiące kwiatów. Szedł wielotysięczny tłum ludzi, już nie tłum, ale rzesza wiernych w skupieniu i ze łzami w oczach odprowadzająca swojego Pasterza. Podążali za prostą dębową trumną, tego, który im dodawał ducha w chwilach zwątpienia. Oni zaś dopiero tak niedawno weszli w krąg Jego oddziaływania apostolskiego i Jego myśli. Teraz wszyscy są razem. Temu „razem” zmarły ks. Józef poświęcił wszystkie siły swojego pracowitego życia. Był to człowiek trudnych czasów i trudnych decyzji; twardy w stosunku do siebie i łagodny w stosunku do innych : człowiek apostolstwa. Pozostawił po sobie wiele. I to właśnie przypomina, że nie ma go wśród nas. Będzie nam brakowało Człowieka, który zaskarbił sobie ogromny szacunek, autorytet i miłość wielu ludzkich serc. W kilka miesięcy później, 1 listopada, setki świec zapłonęły na Jego mogile, na cmentarzu w Grębałowie, w grobowcu Ojców Cystersów.” Barbara Frydel