„My Forest" Małgorzata Sidor
I sometimes take pictures, though I don’t know why. And this is how the work „My Forest" began. I took photos of the same spot in the forest at different times of the day and the year. This work has been arranged by the days of the months; not by the order of the years in which they were taken. But I was first of all struck by the beaty of the spot I photograph. This work is also philosophising on time.
„We Must Remember" Małgorzata Sidor
I only want to say that these photos are almost completely unknown in Poland. This is not part of the history that most people know. More and more facts are still being discvered. As an artist I feel responsible and obliged to tell the truth while the politicians tend to ignore it.
„Lila, Rose" Małgorzata Sidor
I have always been interested in the differences between the nature of man and animal, or between man and the world of plants; and in the connections between them.
„Wtorek, 29 maja 1934 r." Małgorzata Sidor
29 maja 1934 roku – boisko szkolne wileńskiego Żeńskiego Gimnazjum im. Elizy Orzeszkowej. Wtorek rano, pierwsza lekcja. ciepło, prawie lato. Uczennice ustawiły się pod siatką, wokół swojego profesora, Bohdziewicza. Matury za tydzień. Za piętnaście lat od uwiecznionego momentu żyła już tylko jedna z nich – niska, krępa dziewczyna, trzecia od prawej. Dziewczyna siedząca bokiem po lewej, obejmująca kolana i uśmiechająca się trochę sztucznie jest najbliższą przyjaciółką tej pierwszej. Za pięć lat zginie zakłuta sowieckim bagnetem w Grodnie. Była nauczycielką i nie opuściła swoich uczniów, broniących miasta. Pozostałe – wywózka, Kazachstan, Syberia, konspiracja, las, getto, Ponary. Nauczyciel zginął w 1949 roku w obławie pod Oszmianą. Po dziesięciu latach konspiracji i partyzantki, i pięciu latach od drugiego wejścia Sowietów. Przebijali się przez obławę, NKWD zaciskało pętlę. Schował się w przepust melioracyjny. Nie znaleźliby go, ale przechodzący sowiet wrzucił granat w wąski otwór przepustu. Ta dziewczyna, jedyna która przeżyła, w 1939 roku zgłosiła się na ochotnika do „żywych torped". Była niska, wysportowana. W komendzie uzupełnień w Wilnie, gdy przyjmowano jej zgłoszenie, a zgłosiły się wtedy wszystkie studentki z jej roku studiów na Uniwersytecie Stefana Batorego – kazano jej usiąść w czymś w rodzaju ciasnej drewnianej klatki. Musiała się przymierzyć do wymiarów kabiny, czy się zmieści. Nie zdążyła na wojnę do Gdyni, nie zdążono zrobić żadnego szkolenia. Potem konspiracja młodzieżowa pod pierwszymi sowietami, następnie Armia Krajowa, była sekretarką w sztabie generała Wilka, po „Ostrej Bramie” las, w 1945 roku ewakuacja do centralnej Polski. Do końca życia nic nie mówiła o konspiracji.